Si ischiera chi custa fìat s’ùrtima borta chi ti bido essire dae cussa porta, ti daia un’imbragassu, unu basu e ti tzerriaria de nou pro ti nde dare de prus…
Si ischiera chi custa fìat s’ùrtima borta chi fia pro audire sa boche tua registraria ognuna de sas paràbolas tuas pro sas podere audire una borta e un’àtera pro semper…
Si ischiera chi custos sunt sos ùrtimos minutos chi ti bido naria “ti mego bene” e no pensaria dae megana (dae stùpida) chi ddu ischis giai.
B’at semper unu cras e sa bida s’at a dare un’àtera opportunidade pro faghere sas cosas bene, ma si in casu mi fìscio (mi sbaglio) e oe est totu s’a nois demorada
M’agradaria a ti nàrrere cantu ti mego bene e chi no ti nche obliària mai…
(pessima traduzione in logudorese di una poesia attribuita a Gabriel Garcia Lorca, pare erroneamente)
